Terwijl je me vertelt 
over je angst
te zijn alleen
zie ik een kring van engelen 
ze staan om je heen
Je wordt gedragen
je weg is verlicht
zelfs in het donkerste donker
als je je blik er maar op richt
De engelen vragen je
om te vertrouwen
laat los en zweef
jouw weg zal zich ontvouwen
Te sterven vraagt moed
en moedig dat ben jij
een nieuwe geboorte wacht je
nu ben je vrij


Tevreden met jezelf

Mijn jongste dochter Mounia (3) zat een beschuitje te eten en staarde dromerig voor zich uit. Om haar aandacht te krijgen, zwaaide ik mijn hand heen en weer voor haar gezicht. "Ga je mij toveren?", vroeg ze me. "Ja dat is een goed idee. Wat wil je worden?", vroeg ik haar. Ik dacht dat ze omgetoverd zou willen worden tot een prinses of een toverfee, maar in plaats daarvan antwoordde ze me "Mounia". Een beetje verbaasd vroeg ik haar nogmaals waarin ze omgetoverd wilde worden en weer zei ze "gewoon Mounia". Wat een waardevolle les, gewoon tevreden zijn met wie je bent. Want dat is genoeg. heart-emoticon

Prachtige tekening

"Kijk eens mam wat een prachtige tekening!", riep mijn jongste dochter Mounia (3) naar mij. Het raakte mij dat ze zo openlijk trots was en vol verwondering over haar eigen creatie. Ik realiseerde mij dat het voor mijzelf en voor de meeste volwassenen moeilijk is om trots te zijn op jezelf en dit dan ook nog aan de buitenwereld te laten zien. Wat zou het mooi zijn als we onbevangen en zonder verwachtingen durven creëren, in verwondering kijken naar het resultaat en dit zonder schaamte of angst aan de buitenwereld laten zien...Laten we dit doen, juist voor onze kinderen, want blijkbaar leren ze dit op een gegeven moment af. Hoe pijnlijk en triest vind ik het idee dat Mounia over een aantal jaren misschien niet meer zo trots zal zijn op zichzelf en haar creaties niet meer aan de buitenwereld zal durven tonen. En hoe pijnlijk en triest is het dat ik vaak zoveel oordeel over mezelf heb, me verberg achter angst en schaamte. Waarom zou ik mezelf niet hetzelfde toewensen als mijn dochters? Werk aan de winkel dus smile-emoticon
Wat zijn kinderen toch mooie spiegels heart-emoticon

De wereld is een speeltuin

Als ik ergens heen ga met mijn dochters van 4 en 6, naar een supermarkt, kledingwinkel of opticien bijv., gedragen ze zich vaak anders dan hoe het "hoort"; ze rennen rond, pakken dingen uit de schappen, hangen kettingen om hun nek, proberen diverse brillen uit, klimmen op verhogingen en springen er weer af, stoeien en lachen met elkaar, gaan op de grond liggen etc. Vroeger toen ze kleiner waren, reageerden de meeste mensen dan vertederd of keken met een glimlach naar ze, maar nu ze ouder worden merk ik dat er ook mensen zijn die geïrriteerd reageren. Vaak zeg ik dan tegen mijn kinderen: "Het is hier geen speeltuin." Totdat ik gisteren (na een middag in de stad waarin ze zelfs werden aangesproken door een verkoopster in een kledingwinkel toen ik aan de kassa stond af te rekenen en zij achter mijn rug van alles uitspookten - en ik me nogal geneerde) ineens een heel helder inzicht kreeg. Namelijk dat er een boodschap voor mij in zit, namelijk: DE WERELD IS EEN SPEELTUIN! Wow, wat een eye-opener! Ik voelde 'm echt diep binnenkomen, deze mooie boodschap die mijn kinderen mij laten zien. Want wat nemen wij grote mensen het leven vaak toch serieus. En wat zou het toch fijn zijn als we meer de ruimte zouden voelen en nemen om simpelweg te SPELEN. Ik neem bij deze de uitnodiging aan om het leven en de wereld te zien als een grote speeltuin en om daarin te spelen. Ik hoop dat jij je geïnspireerd voelt om dit ook te doen. En mocht je dit gevoel op een gegeven moment weer kwijtraken; kijk naar (je) kinderen of ga naar een speeltuin om naar de kinderen te kijken en hun speelse energie te voelen. Ik wens je een speelse en blije dag!

 

 Vorige levens

Soms vragen mensen mij weleens of ik "iets" kan met vorige levens. Het antwoord is: ja, dat kan ik, maar ik werk altijd vanuit het heden. Het is dus niet zo dat je bij mij een sessie kunt komen doen, puur omdat je nieuwsgierig bent naar je vorige levens. Je kunt een sessie bij mij komen doen als je tegen iets aan loopt in je huidige leven; een issue waar je graag aan wilt werken, een blokkade waar je zelf niet doorheen komt, je je meer wilt afstemmen op je potentie en je levensdoel etc. Als jij je opent en ik me afstem, kunnen er diepe transformaties plaatsvinden. Vaak is de oorzaak van bepaalde problematiek te vinden in het huidige leven, een enkele keer komen we uit in een vorig leven. Onlangs gaf ik een sessie aan iemand die als thema inbracht dat ze het erg moeilijk vond in haar kracht te gaan staan en haarzelf in haar kracht te laten zien aan de buitenwereld. Tijdens de sessie kwamen we toen uit in een vorig leven. Daar zat veel verdriet en eenzaamheid en zij droeg dit bij zich in haar huidige leven, wat heel belemmerend voor haar was. Samen mochten we hiernaar kijken en dit helen. Aan het einde van de sessie was haar energie totaal veranderd en voelde ze zich in haar kracht staan. Ontroerend mooi! heart-emoticon Dus ja: ik werk ook met vorige levens, maar alleen als het zinvol is voor het huidige leven! Het startpunt is altijd het hier en nu.

Bad van Liefde heart-emoticon
Geef je jezelf weleens een bad van liefde? Het is heel simpel; je stelt jezelf voor dat je in een bad ligt, gevuld met liefde. Hoe dat eruit ziet is geheel aan jou. Misschien zie je een bad met hartjes, met rozenblaadjes, met kleuren, misschien zie je engelen om het bad heen, hoor je prachtige muziek, staat je bad in de natuur. Je kunt het zo mooi maken als jij wil! Je lijf zal zich gaan ontspannen, wellicht voel je ook warmte. Het kan zijn dat er emoties loskomen; geef eraan toe en laat ze dan weer los. Het is simpel, maar kan zeer helend werken. Hoe vaker je het doet, hoe dieper de werking. Zo diep zelfs dat er transformaties zullen plaatsvinden op celniveau! Probeer het maar eens. En leuk als je me dan laat weten hoe je het ervaren hebt!

Onvoorwaardelijke Liefde
Iemand vroeg me laatst of er ooit onvoorwaardelijk van me gehouden was. Ik twijfelde wat ik zou antwoorden, voelde zowel een "ja" als een "nee" van binnen. De afgelopen dagen werd het antwoord mij steeds helderder. Ik voelde en zag de "ja" steeds sterker als ik dacht aan mijn huidige gezin, mijn gezin van herkomst en nabije vriendschappen. Door alle pijn die mij is "aangedaan" heen, voelde ik ineens de energie op zielsniveau. En dat is er één van onvoorwaardelijke liefde, altijd. Op ego-niveau heb ik mij vaak afgewezen en gekwetst gevoeld door mensen van wie ik hoopte dat ze onvoorwaardelijk van me zouden houden. Nee, op ego-niveau hebben ze niet onvoorwaardelijk van me gehouden en dat was pijnlijk. En ik heb me vereenzelvigd met de pijn, me rondgewenteld in verdriet, me slachtoffer gevoeld. Maar nu voel en zie ik er doorheen...en ik ervaar Liefde! Wauw, mooi! Dankbaar... heart-emoticon



Hoe "ziekte" mij iets bracht
Vorige week werd ik plotseling ziek. De dag ervoor was ik flink over m'n grenzen gegaan, wat ik wel wist, maar toch besloot te doen omdat ik zoveel dingen op m'n to do-lijstje had staan die echt "moesten" gebeuren. Nou dat heb ik dus geweten. Toen ik de volgende dag wakker werd, voelde ik me niet lekker. In de loop van de dag werd ik heel ziek; zware hoofdpijn en veel overgeven. Twee dagen was ik ziek en uit de running. Alle dingen op m'n to do-lijstje bleven liggen, waar ik flink van baalde maar ik kon niet anders dan me eraan "overgeven". Uiteindelijk heb ik mezelf dus flink in de vingers gesneden door over m'n grenzen heen te gaan. Een goede reminder voor een volgende keer!
Toch heeft het ziek zijn mij iets heel waardevols gebracht. In de loop van de tweede dag begon ik me iets beter te voelen en nam een douche. Normaal gesproken doe ik na het douchen altijd make-up op, maar nu twijfelde ik. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in, maar ik moest eigenlijk nog even een pakketje ophalen dat bij de buren was bezorgd en misschien zou ik zelf mijn dochter nog gaan ophalen van de BSO aan het einde van de middag als ik me goed genoeg voelde. Maar moest ik mezelf daarvoor nou echt gaan opmaken, terwijl ik me ziek voelde? Ineens besloot ik het niet te doen. Sinds ik make-up ben gaan gebruiken, toen ik begin 20 was, durf ik eigenlijk niet meer zonder make-up de straat op. Alleen rondom m'n bevallingen hebben mensen mij zonder make-up gezien en dat vond ik vreselijk, voelde me lelijk. En dat terwijl ik in mijn tienerjaren, toen mijn klasgenoten met make-up begonnen te experimenteren, er niks van wilde weten omdat ik het maar raar vond en van mening was dat je goed bent zoals je bent en make-up niet nodig is. Mensen die zonder make-up de deur niet uit durfden, begreep ik niet. Nooit had ik verwacht dat ik me later hetzelfde zou voelen. Toen ik een jaar of 22 was, begon ik meer open te staan voor het idee van make-up. Op een gegeven moment ging ik naar de kapper. Zij vroeg mij of ik nooit make-up gebruikte en begon samen met een collega mij warm te maken om make-up te gaan dragen. "Want zo zie je er eigenlijk een beetje ziek uit", doelend op mijn bleke huid en zeer lichte wimpers en wenkbrauwen. Dat was voor mij het startsein om te beginnen met make-up. In het begin vond ik het heel vreemd staan, voelde ik me een soort geschminkte clown, maar ik kreeg veelal positieve reacties van de buitenwereld en begon er meer en meer aan te wennen. En op een gegeven moment durfde ik dus zelfs zonder make-up de straat niet meer op en schaamde ik me, als ik bijv. ergens bleef logeren, om m'n make-up eraf te halen. Maar vorige week was ik dit ineens zat. Ik keek in de spiegel en voor het eerst in jaren voelde ik me niet lelijk zonder make-up. Ik voelde me zelfs een klein beetje mooi. Ik besloot het aan te gaan en ging naar de buren om het pakketje op te halen. Dat voelde goed! Later ging ik inderdaad m'n dochter van de BSO halen. Ik kwam een bevriende moeder tegen, ze hield me aan om even te kletsen. Bewust van het feit dat ze mij voor het eerst zonder make-up zag, keek ik haar aan en praatte ik met haar. Tot mijn verbazing keek ze me niet raar aan en vroeg ze me niet of ik ziek was. Wat een opluchting, wat een bevrijding! De volgende dag, toen ik weer beter was en we naar het strand gingen, besloot ik weer geen make-up te dragen. Een overwinning voor mezelf! Toen ik de foto's terug zag, vond ik het toch wel weer even confronterend. Maar ik ben erg trots op mezelf. Het voelt echt als een bevrijding! De dagen erna heb ik weer gewoon make-up op gedaan en de meeste dagen zal ik dat waarschijnlijk ook blijven doen, maar het gevoel dat het niet meer per se hoeft en dat het ook zonder kan, is erg fijn! Dankbaar voor deze transformatie!